شماره ١٦٢: ندانستم که اهليت گناهست

ندانستم که اهليت گناهست

ايا اين ره که مى پويم چه راهست

ز جور روزگار و طعن دشمن

جهان بيش جهان بينم سياهت

نه هر مردى تواند کرد مردى

سوار شير دل پشت سپاهست

کسان را بر در هر کس پناهى

مرا بر درگه لطفش پناهست

اگر آهى کشم درهم کشد روى

مگر آيينه را تندى ز آهست

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.