شماره ٦٢٢: ز جوش نشأه ز مغزم بهار مى خيزد

ز جوش نشأه ز مغزم بهار مى خيزد

ز فيض اشک گلم از کنار مى خيزد

چنين که گوشه ابروى صيقل است بلند

کجا ز آينه ما غبار مى خيزد؟

به هر چمن که چو طاوس جلوه گر گرديد

تذرو رنگ ز شاخ بهار مى خيزد

به داغ سينه صائب به چشم کم منگر

جنون ز دامن اين لاله زار مى خيزد

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.