شماره ٢٤٦: چو بخت نيست که شايسته وصال تو باشم

چو بخت نيست که شايسته وصال تو باشم

بصبر کوشم و خرسند با خيال تو باشم

بعشوه زلف گشودي، بچهره خال فزودى

اسير زلف تو گردم، غلام خال تو باشم

کمال فضل بتحصيل عاشقيست، خوش آن دم

که در مطالعه صفحه جمال تو باشم

چو پايمال تو گشتم، سرم بلند شد، آرى

چه سربلندى ازين به که پايمال تو باشم؟

خميده باد قد من ز غصه همچو هلالى

اگر نه مايل ابروى چون هلال تو باشم

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.