شماره ١٠٦: چون زتاب مى رخت بر لاله پهلو مى زند

چون زتاب مى رخت بر لاله پهلو مى زند

غنچه در پيش گل روى تو زانو مى زند

چون شود از عارضش آب طراوت موج زن

از خجالت دست خود آيينه بر رو مى زند

از شبيخون خزان سنگش به مينا مى خورد

باغ کز بادام خواب چارپهلو مى زند

در خلاف وعده ابرويت سرآمد گشته است

در کجيها اين ترازو راستى مو مى زند

کيست تا همچشم يار شوخ چشم ما شود؟

هر نگاهش بر صف صد دشت آهو مى زند

پاک طينت از حديث سرد از جا کى رود؟

آب گوهر از صبا کى چين بر ابرو مى زند؟

صائب از بس سينه را از مهر صيقل داده ايم

پيش ما صافى دلان آيينه زانو مى زند

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.