شماره ٧٩٦: گل ز روى تو فرو مى ريزد

گل ز روى تو فرو مى ريزد

مشک در زلف تو مى آويزد

از پى ديدن روى چو گلت

باد صد نقش همى انگيزد

هر که آن خط مسلسل بيند

خاک بر خط دبيران ريزد

چون سحر بوى تو آيد به چمن

باد صبح از سر گل برخيزد

دست شستم ز دل خون گشته

زانکه با زلف تو مى آميزد

چشم بيمار تو از خون دلم

مى خورد باده نمى پرهيزد

سر نهاده ست چو خسرو به غمت

سر نهد، گر ز غمت بگريزد

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.