شماره ٢٦: بخاک راه که گرديد قطره زن مهتاب

غزلستان :: بيدل دهلوی :: غزليات - بخش دوم

افزودن به مورد علاقه ها
بخاک راه که گرديد قطره زن مهتاب
که چون گلاب فشاندم به پيرهن مهتاب
بصد بهار سر و برگ اين تصرف نيست
جهان گرفت بيک برگ ياسمن مهتاب
دگر چه چاره جز آتش زدن بکسوت هوش
فتاده است بفکر کتان من مهتاب
در آن بساط که شمع طرب شود خاموش
ز پنبه سر مينا برون فگن مهتاب
باين صفا نتوان جلوه صباحت داد
گذشته است ز خوبان سيمتن مهتاب
بهر طرف نگرى عيش ميخرامد و بس
ز بس که کرد بفکر سفر وطن مهتاب
ز چاه ظلمت اين خاکدان رهائى نيست
مگر ز چيدن دامن کند رسن مهتاب
عبث ز وهم بساط دوام عيش مچين
که کرد تا سحر اين جامه را کهن مهتاب
بگلشنى که حيا شبنم بهار تو بود
گداخت آينه چندانکه شد چمن مهتاب
سراغ عيشى ازين انجمن نمى يابم
مگر چو شمع دمانم ز سوختن مهتاب
شهيد ناز تو در خاک بى تماشا نيست
ز موج خون چمنى دارد از کفن مهتاب
مباش بيخبر از فيض گريه ام (بيدل)
که شسته است جهان را باشک من مهتاب



مشاهده برنامه در فروشگاه اپل




نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.