شماره ١٦٥: جنونى در سرم مأوا گرفتست

جنونى در سرم مأوا گرفتست

سرم را سربسر سودا گرفتست

خرد گر اين بود کاين عاقلان راست

خوش آن سرکش جنون مأوا گرفتست

ندارد چشم مجنون کس وگرنه

دو عالم را رخ ليلا گرفتست

بچشم خلق چون طفلان نمايند

که بازيشان ز سر تا پا گرفتست

مسلمانان ره عقبى کدامست

دلم از وحشت دنيا گرفتست

بپاى جان ز غفلت هست بندى

وگرنه ره سوى عقبا گرفتست

مشو اى (فيض) با بيگانه همراز

چو وابينى ترا از ما گرفتست

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.