غزل شماره ۲۴۹۱

جمع مكن تو برف را بر خود تا كه نفسری

برف تو بفسراندت گر تو تنور آذری

آنك نجوشد او به خود جوش تو را تبه كند

و آنك ندارد آذری ناید از او برادری

فربهیش به دست جو غره مشو به پشم او

آن سر و سبلتش مبین جان وی است لاغری

گر خوشی است این نوا برجه و گرم پیش آ

سر تو چنین چنین مكن مشنو سست و سرسری

اشعار مرتبط

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.