شماره ٨٠٠: گواه جبين است بر درد من

گواه جبين است بر درد من

سرشک روان بر رخ زرد من

ببخشاى بر ناله عندليب

الا، اى گل نازپرورد من

که گر هم بدين نوع باشد فراق

به کوى تو آرد صبا گرد من

که ديده ست هرگز چنين آفتي؟

کزو مى برآيد دم سرد من

فغان من از دست جور تو نيست

که از طالع مادر آورد من

من اندر خور بندگى نيستم

وز اندازه بيرون تو در خورد من

تو دردى ندارى که دردت مباد

از آن رحمتت نيست بر درد من

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.