غزل شماره ۱۲۸

ما را سفری فتاد بی‌ما

آن جا دل ما گشاد بی‌ما

آن مه كه ز ما نهان همی‌شد

رخ بر رخ ما نهاد بی‌ما

چون در غم دوست جان بدادیم

ما را غم او بزاد بی‌ما

ماییم همیشه مست بی‌می

ماییم همیشه شاد بی‌ما

ما را مكنید یاد هرگز

ما خود هستیم یاد بی‌ما

بی ما شده‌ایم شاد گوییم

ای ما كه همیشه باد بی‌ما

درها همه بسته بود بر ما

بگشود چو راه داد بی‌ما

با ما دل كیقباد بنده‌ست

بنده‌ست چو كیقباد بی‌ما

ماییم ز نیك و بد رهیده

از طاعت و از فساد بی‌ما

اشعار مرتبط

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.