غزل شماره ۲۴۹

دل بر ما شدست دلبر ما

گل ما بی‌حدست و شكر ما

ما همیشه میان گلشكریم

زان دل ما قویست در بر ما

زهره دارد حوادث طبعی

كه بگردد بگرد لشكر ما

ما به پر می‌پریم سوی فلك

زانك عرشیست اصل جوهر ما

ساكنان فلك بخور كنند

از صفات خوش معنبر ما

همه نسرین و ارغوان و گلست

بر زمین شاهراه كشور ما

نه بخندد نه بشكفد عالم

بی نسیم دم منور ما

ذره‌های هوا پذیرد روح

از دم عشق روح پرور ما

گوش‌ها گشته‌اند محرم غیب

از زبان و دل سخنور ما

شمس تبریز ابرسوز شدست

سایه‌اش كم مباد از سر ما

اشعار مرتبط

نظرات نوشته شده

اولین نفر برای نظر دادن باشید و نظرتان را در مورد این شعر از طریق فرم زیر ارسال کنید.