غزل شماره ۲۸۳۹

غزلستان :: مولوی :: دیوان شمس - غزلیات
مشاهده برنامه «دیوان شمس» در فروشگاه اپل


افزودن به مورد علاقه ها
بكشید یار گوشم كه تو امشب آن مایی
صنما بلی ولیكن تو نشان بده كجایی
چو رها كنی بهانه بدهی نشان خانه
به سر و دو دیده آیم كه تو كان كیمیایی
و اگر به حیله كوشی دغل و دغا فروشی
ز فلك ستاره دزدی ز خرد كله ربایی
شب من نشان مویت سحرم نشان رویت
قمر از فلك درافتد چو نقاب برگشایی
صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو
به جهان كی دید صیدی كه بترسد از رهایی
صنما هوای ما كن طلب رضای ما كن
كه ز بحر و كان شنیدم كه تو معدن عطایی
همگی وبالم از تو به خدا بنالم از تو
بنشان تكبرش را تو خدا به كبریایی
ره خواب من چو بستی بمبند راه مستی
ز همه جدام كردی مده از خودم جدایی
مه و مهر یار ما شد به امید تو خدا شد
كه زهی امید زفتی كه زند در خدایی
همه مال و دل بداده سر كیسه برگشاده
به امید كیسه تو كه خلاصه وفایی
همه را دكان شكسته ره خواب و خور ببسته
به امید آن نشسته كه ز گوشه‌ای درآیی
به امید كس چه باشی كه تویی امید عالم
تو به گوش می چه باشی كه تویی می عطایی
به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزه
تو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی
به درون توست مطرب چه دهی كمر به مطرب
نه كم است تن ز نایی نه كم است جان ز نایی

اسیرامیدبهانهجهانخداخوابدیدهسحرصنمطربمستمطربوفا


مشاهده برنامه در فروشگاه اپل


اشعار مرتبط



نظرات نوشته شده



نظر بدهید





جهت دریافت روزانه فال حافظ به صفحه تلگرام غزلستان بپیوندید:

     


© استفاده از مطالب سایت غزلستان در جهت نشر شعر و غزل فارسی توصیه می شود.